Rozdział I
Dla Teda i Sandry: upragniony syn

Ted i Sandra Beckhamowie byli wniebowzięci – właśnie urodziło im się drugie dziecko, upragniony syn. Był pierwszy dzień maja roku 1975, kiedy Sandra została przyjęta do szpitala Whipps Cross w Leytonston, we wschodnim Londynie, a już następnego dnia powiła Davida Roberta Josepha Beckhama. Chłopiec był drugim z trójki jej dzieci: Lynne, najstarsza z potomstwa, przyszła na świat kilka lat wcześniej, natomiast narodziny Joanny miały dopiero nastąpić. Najbardziej zachwycony był Ted. Pojawienie się syna oznaczało, że wreszcie będzie miał kogoś, z kim będzie mógł dzielić swoją największą i najdłużej pielęgnowaną pasję – futbol.
Przez całe życie pan Beckham kibicował Manchesterowi United, jednemu z najbardziej znanych klubów piłkarskich na świecie. Gdy mały David się urodził, Ted oczekiwał, że syn będzie podzielał jego zamiłowania. Oczywiście początkowo nikt nie miał pojęcia, w jakim stopniu David spełni marzenia swojego taty, tym bardziej że państwo Beckhamowie należeli do klasy robotniczej i żyli raczej skromnie. Sandra była fryzjerką, natomiast Ted zajmował się montażem kuchni. Z pewnością żadne z nich nie przypuszczało, że pewnego dnia ich syn będzie jednym z najpopularniejszych ludzi na świecie. Najpierw jednak mieli się dowiedzieć, że mały Becks stanie się takim samym fanatykiem sportu jak jego ojciec.
Ted zabierał małego Davida do pobliskiego parku, gdzie wspólnie kopali piłkę. Chłopiec polubił hobby ojca do tego stopnia, że sam zaczął przeznaczać wiele godzin na ćwiczenia. Najwięcej czasu Becks poświęcał na uderzenia stojącej w miejscu futbolówki – dziś to jego znak rozpoznawczy na całym świecie. W jednym z niedawnych wywiadów wyznał, że wielu ludzi sądziło, iż jego słynne rzuty wolne są dziełem szczęścia i przypadku, ale nie mieli racji. To rezultat niekończących się sesji treningowych, których początek datuje się właśnie na lata wczesnego dzieciństwa.
Tuż po narodzinach Davida rodzina przeniosła się do domu dziadków w Chingford, w hrabstwie Essen, gdzie przyszły piłkarz spędził resztę dzieciństwa. Wyróżniający się z tłumu chłopak o atrakcyjnym wyglądzie wydawał się mieć tylko jedną cechę, która mogła stanąć na przeszkodzie jego karierze piłkarskiej – wzrost. Młody David był rzeczywiście dość niski i dopiero w późnym okresie dorastania nagle wystrzelił w górę. Urósł aż na ponad sto osiemdziesiąt centymetrów, którymi zachwyca do dziś. Nawet, jeśli David przejmował się niskim wzrostem, to zupełnie tego nie okazywał. Futbol tak szybko stał się jego pasją, że wkrótce zdominował całe codzienne życie. Grał, gdzie tylko mógł – nie tylko w przydomowym ogródku, ale także na boisku przy szkole Ainsley Wood.
Z dala od murawy był bardzo nieśmiały i jest to cecha, która pozostała mu do dziś – jak wspominają jego przyjaciele, kiedy spotkał Victorię Adams, to właśnie ona rozpoczęła rozmowę.
Pierwszą szkołą Davida była podstawówka w Chase Lane. Koledzy ze szkolnej ławki doskonale pamiętają, że już wtedy futbol był jego największą pasją. „W szkole wszyscy zachowywaliśmy się bardzo cicho, zwłaszcza David – wspomina Matthew Treglohan, który stał się jednym z jego najbliższych przyjaciół. – Siedziałem razem z nim na geografii i zajęciach plastycznych. Był naprawdę dobry z tego drugiego przedmiotu, lecz interesowała go wyłącznie piłka nożna. Nie zwracał wówczas uwagi nawet na dziewczyny. Było kilku chłopców, którzy potrafili zabłysnąć na boisku, ale to David bez wątpienia był spośród nich najlepszy”.
Nie uprzedzajmy jednak faktów. David był młody i zdolny. Do tego stopnia, że jego potencjał został dostrzeżony chwilę przed tym, jak wszedł w wiek dorastania. Gdy uczęszczał do szkoły w Chingford, zdecydował się na postawienie pierwszych kroków w swojej karierze piłkarskiej. W lokalnej gazecie znalazł reklamę: „Poszukiwani: piłkarskie gwiazdy przyszłości”. Co ciekawe, to jedno z wielu podobieństw w życiu Davida i Victorii, gdyż przyszła pani Beckham również zaczęła karierę dzięki ogłoszeniu w gazecie. Poszukiwano tancerzy i wokalistów, ale w jej przypadku miało to miejsce w późniejszym etapie życia.
David wkrótce otrzymał szansę i rozpoczął przygodę z Ridgeway Rovers w Enfield Sunday League. Była to lokalna drużyna, wywodząca się z okolic, gdzie mieszkał młody Becks. Mecze rozgrywano na obiekcie położonym przy Wadham Road, w Highams Park, obecnie nazywanym boiskiem im. Petera Maya. W ciągu trzech lat chłopak zdobył ponad sto bramek, tym samym wypracowując sobie renomę. Przy okazji reprezentował również barwy innej drużyny – Chingford High, grającej w Waltham Forest District and Essex (lidze dla zespołów składających się z zawodników poniżej piętnastego roku życia).
Jeden z jego szkolnych kolegów, Nana Boachie, wspomina pewien epizod: „Obaj znaleźliśmy się w wyjściowych składach swoich drużyn w szkolnym turnieju, a David bardzo chciał rozpocząć rywalizację od zdobycia bramki. Jako golkiper drugiego zespołu chciałem oczywiście zachować czyste konto, a wtedy podszedł do mnie i powiedział tym swoim cichutkim głosem: »Zobaczymy, jak będzie«. Tuż przed przerwą mieli rzut wolny w okolicy pola karnego. David tak zakręcił piłkę, że ta znalazła się w okienku mojej bramki. Nie miałem żadnych szans na obronę tego strzału. Wciąż mi to wypomina”.
Dzięki podobnym sukcesom młodego Davida dostrzegły czołowe angielskie kluby. Chociaż miał dopiero jedenaście lat, dwa zespoły z Londynu – Tottenham Hotspur i Arsenal – już rozpoczęły dochodzenie, kim jest ten niezwykle utalentowany młody człowiek. Jednak David, choć mieszkał na obrzeżach stolicy, nie był zainteresowany londyńskimi klubami i zamieszaniem wokół siebie. Doskonale wiedział, dla którego klubu chce grać i nie była to drużyna z Londynu – był to Manchester United. Ted Beckham pozostawał niezłomnym fanem United, a swoją miłość przekazał synowi. Z tego też powodu koledzy ze szkoły i podwórka nieustannie dokuczali Becksowi, bowiem jako jedyny w okolicy był fanem Czerwonych Diabłów.
„Miałem wiele utarczek z kolegami w szkole – wspomina David. – Kilku moich kumpli było fanami West Ham Uni-ted, paru też kibicowało Tottenhamowi lub Arsenalowi. Jednak pamiętam jedną sytuację, kiedy pokonaliśmy Arsenal 6:2, a Sharpey [Lee Sharpe] zdobył hat-tricka. W drodze do szkoły na swój mundurek ubierałem koszulkę United, przez co wiele razy mi się obrywało, lecz nigdy nie pozostawałem dłużny”.
Nawiasem mówiąc, już wtedy David ubierał się w to, na co miał akurat ochotę, bez względu na opinie innych. Rzeczywiście, młody Beckham zaczął się interesować modą bardzo wcześnie. Aby sfinansować swoje zachcianki, a także wiele innych wydatków, musiał znaleźć pracę i wkrótce został kelnerem na Walthamstow Dog Stadium. Zarabiał ogromną jak na owe czasy kwotę dziesięciu funtów za noc. To właśnie wtedy poznał przedsmak tego, co czeka go w przyszłości. W 1986 roku wziął udział w finale rozgrywek piłkarskich talentów im. Bobby’ego Charltona. Oczywiście wygrał je, zostając najmłodszym zwycięzcą w historii zawodów. Co ciekawe, finał odbył się na Old Trafford, stadionie Manchesteru United. Jak więc łatwo policzyć, David po raz pierwszy kopnął piłkę na tym obiekcie, mając jedenaście lat. Także nagroda za wygraną była zapowiedzią przyszłych wyróżnień: był to dwutygodniowy wyjazd do Hiszpanii na treningi z Barceloną. Na dodatek szkoleniowcem katalońskiej drużyny był znakomity piłkarz, Terry Venables, mający do dyspozycji takich zawodników jak Mark Hughes, Steve Archibald oraz Gary Lineker.
Był to jednak niewielki przedsmak tego, co miało wydarzyć się w życiu Davida w ciągu najbliższych kilkunastu lat. Turniej na Old Trafford rozgrywany był tego samego dnia co mecz z Tottenhamem Hotspur, więc na trybunach obecnych było wielu fanów Kogutów. Podczas turnieju kibice nie szczędzili okrzyków wyrażających opinie o gospodarzach, czyli ukochanym klubie Davida. „Obecni byli chyba wszyscy fani Kogutów. Kiedy dryblowałem pomiędzy pachołkami, zdali sobie sprawę, że ten chłopak to David Beckham z Essex – wspomina Becks. – Kibice Tottenhamu zaczęli mnie dopingować swoim śpiewem i okrzykami. Całą atmosferę zepsuł spiker, ogłaszając, że jestem wielkim fanem Manchesteru United. Wtedy się zaczęło, zewsząd dobiegało buczenie i gwizdy, przez co potrąciłem kilka pachołków”.
Całe szczęście, że Davidowi tak dobrze szło na murawie, gdyż jego osiągnięcia w szkole pozostawiały wiele do życzenia. Nie był zbyt wybitnym uczniem o oszałamiających talentach, które mogłyby się przydać na zajęciach, więc większość lekcji spędzał, marząc, aby te już się skończyły i żeby mógł wreszcie wydostać się z klasy. Najlepiej sytuację obrazują uwagi, jakie pojawiły się w szkolnym dzienniku i towarzyszyły chłopcu przez większą część 1987 roku. „David zachowuje się jak ktoś zupełnie nierozumny. Jeśli chłopak chce się rozwijać, to tak dalej być nie może – pisał jego nauczyciel francuskiego. – Niestety to, czego wymagam, to bardziej dojrzałe podejście do przedmiotu”.
Nauczyciel francuskiego nie pozostawał sam w swojej opinii, żaden z pedagogów nie oceniał umiejętności Davida zbyt wysoko, często zostawiając w dzienniku takie wpisy: „David Beckham zachowuje się nad wyraz głupio – grzmiał nauczyciel ekonomii. – Ten chłopak marnuje swój potencjał”.
„David ma możliwości, jednak nie potrafi się skoncentrować – pisał z kolei pan od nauk humanistycznych. – Musi się natychmiast poprawić, jeśli chce w życiu coś osiągnąć”.
Rzeczywiście, wydaje się, że jedynym miejscem, w którym radził sobie wzorowo, było boisko, lecz nawet tutaj nie obyło się bez krytyki: „David ma predyspozycje do osiągnięcia sukcesów w większości dziedzin sportowych – twierdził jego nauczyciel wychowania fizycznego w słowach, które już wkrótce miały się sprawdzić. – Jednak powinien być bardzo ostrożny i uważać na wszystkie czynniki, mogące mu w tym przeszkodzić”.
Jak okres szkolny wspomina sam David? „Lekcje podobałyby mi się bardziej, gdybyśmy więcej rozmawiali o piłce nożnej. Byłem podobno całkiem dobry z plastyki i być może rozwijałbym się w tym kierunku, gdybym nie poświęcał całego swojego czasu na futbol”. Tak naprawdę nikt nigdy nawet nie pomyślał o tym, aby wysłać chłopaka do szkoły plastycznej. Nic w tym dziwnego, skoro najwięcej przyjemności po wejściu do klasy sprawiało mu wygłupianie się, a uczenie do egzaminów było na dalekim planie. Niemniej wszyscy jego znajomi mieli wówczas podobne priorytety.